Ik wil je een verhaal vertellen. Niet omdat ik gevierd wil worden. Maar omdat ik weet dat er iemand is, ergens, die nu in dezelfde nacht zit als ik toen.
De achtergrond
Ik werkte jarenlang als model. Klinkt als een droom, en deels was het dat ook. Maar het was ook een manier om buiten mezelf bevestiging te zoeken. Mijn waarde hing af van of de klant tevreden was. Of het beeld goed was. Of ik genoeg leek op het ideaalbeeld dat iemand anders had bedacht.
Van buiten naar binnen leven, zo deed ik dat. Met de overlevingsstrategie van een perfectionist die dacht dat ze door alles perfect te doen, eindelijk genoeg zou zijn.
Tot ik op een dag besloot naar Kaapstad te gaan. Voor werk. Voor avontuur. Voor 'nu of nooit'. Mijn vriend, mijn familie, mijn vrienden, alles thuis. En ik weg, alleen, in een ander land.
Naarmate de vertrekdatum dichterbij kwam, begon mijn lijf te protesteren. Sensaties die ik niet begreep. Misselijkheid. Hartkloppingen. Tot het op een avond echt mis ging. Trillend in bed, overgevend, niet wetend wat me overkwam. Mijn eerste paniekaanval.
Ik dacht dat ik een virus had. Ik vocht ertegen. Het werd erger. Ik ging toch, maakte de 2,5 maand vol in een soort roes. Dagen zonder klachten, gevolgd door nachten van pure paniek. 's Ochtends weer op de set, alsof er niks was gebeurd.
Terug thuis, en het echt zou stoppen
Toen ik thuiskwam dacht ik: klaar. Terug naar veilig. Terug naar mijn routines, mijn vriend, mijn bed.
De eerste weken waren heerlijk. Maar toen, uit het niets, weer een paniekaanval. Thuis. Zonder reden. En dat was het moment waarop ik echt wanhopig werd. Want als het niet aan Kaapstad lag, waaraan dan wel?
Ik begon serieus hulp te zoeken. Las boeken. Praatte met een coach. Stap voor stap ging het beter. Vallen en opstaan. Maar oprecht beter.
De nacht
Tot die ene nacht.
Het was de ergste paniekaanval die ik ooit had gehad. Uren lang trillen. Kotsen. Niet kunnen slapen. En in mijn hoofd de meest heftige intrusieve gedachten die ik me kon voorstellen. Gedachten waar ik me voor schaamde. Gedachten die niet bij mij pasten. Gedachten waarvan ik dacht: als ik dit denk, ben ik echt gek geworden.
En dan die ene gedachte. De gedachte die alles brak.
Dit komt nooit meer goed. Ik kan nooit meer normaal leven.
En de gedachte dat ik nooit meer normaal zou kunnen leven, maakte me zo bang, dat ik er nog meer paniek van kreeg. Een paniekaanval óver de paniekaanval. Tot ik niet meer wist waar ik was.
Ik belde mijn coach. In tranen. Half kotsend. En hij zei iets. Eén ding. Dat alles veranderde.
Je ziet jezelf als slachtoffer van de angst en bent er volledig mee geïdentificeerd. Wat als je vandaag zou kiezen om die identificatie te doorbreken? Doe wat de gezonde jij zou willen doen. Niet omdat de angst weg is, maar ondanks dat hij er is.
Ik snapte het niet meteen. Hoe kun je iets doen 'ondanks de angst'? Maar het was een hele mooie zomerdag. En ik dacht: ik ga het proberen.
Het bos in
Ik stapte uit bed. Trillend nog. Misselijk nog. Bang nog. En ik trok mijn schoenen aan en ging het bos in. Niet omdat het zou helpen. Niet omdat ik me beter voelde. Maar omdat ik het probeerde.
En terwijl ik liep, gebeurde er iets bijzonders. Niet dat de angst meteen verdween. Hij was er nog. Maar ik ontdekte iets: ik kon nog steeds functioneren met angst. Ik kon stappen. Ik kon ademen. Ik kon de bomen zien. Ik kon dingen voelen die niet de angst waren.
Mijn lijf was nog vol adrenaline. Maar mijn hoofd opende zich. Eén klein scheurtje in het pantser. Genoeg om door te kijken naar wat erachter zat.
De angst hoeft niet weg te zijn om te kunnen leven.
Dat besef. Dat ene besef. Was het begin van alles.
Wat erna gebeurde
Vanaf dat moment paste ik wat ik nu de CALM methode noem structureel toe. Niet perfect. Wel structureel. Soms lukte het. Soms niet. Maar elke keer dat het lukte, leerde mijn zenuwstelsel iets nieuws. Dat sensatie geen gevaar is. Dat ik groter ben dan de angst.
Het was geen rechte lijn. Er waren terugvallen. Veel terugvallen. Maar de tendens ging omhoog.
En vanuit die ervaring vond ik mijn weg naar wat ik nu doe. Soundhealing bij Thermen Resorts. Mindfulness en zenuwstelsel-werk. En uiteindelijk Calmunity, omdat ik weet hoe eenzaam dit kan voelen, en omdat ik wou dat ik dit allemaal had gehad toen ik er middenin zat.
Wat ik je wil meegeven
Vrijheid betekent niet dat de angst weg is. Vrijheid betekent dat hij niet meer beslist.
Je hoeft niet eerst beter te zijn om te beginnen met leven. Je kunt nu beginnen met leven, met alles wat er is. Met de hartkloppingen, met de gedachten, met de twijfel. Niet omdat het fijn is. Maar omdat je groter bent dan dit.
Geloof me, ik weet het. Want ik was waar jij nu bent.
Liefs, Laila